سفرنامه نپال

0

نپال با داشتن 8 قله بلند دنیا، جایی است که توریست های بی شماری را به طرف خود می کشد.

اگر دنبال نوگرایی، تجدد، تکنولوژی و پاکی هستید به هیج عنوان فکر سفر به نپال را نکنید و اگر حساس به محیط اطراف خود و غذاها و تمیزی هستید و اگر توان کوهپیمایی و یا تحمل جنگل های استوایی را ندارید اصلا به فکر رفتن به نپال نباشید. درست است که نپال جاذبه های زیادی دارد که در هیچ کجای دنیا وجود ندارند اما دارای مسایل و مشکلات مخصوص به خود است.

پایتخت نپال به نام کاتماندو دارای اسمی زیبا و دهن پر کن است ولی دریغ از ذره ای امکانات. کاتماندو جایی ویژه است که با ورود به آن، آنهم از طریق فرودگاهی بسیار کوچک و بسیار قدیمی بدون برق سراسری روزانه و شلوغی و درهمی خیابان ها و شنیدن صدای بوق و کثیفی بسیار خیابان ها و کوچه ها کمی توی ذوق شما می خورد.

شاید شما نیز انتظاراتی خارج از تصور برای کاتماندو داشته باشید. در ورود به کاتماندو، شدیدا درگیری شما با ذهن تان آغاز خواهد شد. ماشین های بسیار فرسوده و قدیمی و به شکل مستطیل و با یک نام تجاری به نام تاتو و البته هر از گاهی ماشین های خوب سفارت ها و توریست ها، ازدیاد فراوان موتور و موتورسواران، بوق های سرسام آور ماشین ها و موتورسیکلت ها که بعد از چند ساعت برایتان کمی عادی می شود، اعصاب راحت رانندگان نپالی که بوق را نه از خشم بلکه برای اطلاع رسانی می نوازند مثلا با نواختن این بوق های ممتد اعلام می شود آهای من آمدم حواس تان به من باشد. و …

کثیفی بیش از حد معابر کوچه ها و خیابان ها، ولگردی بی آزارانه سگ ها و میمون ها، وجود معابد بزرگ و کوچک در تمامی نقاط شهر، نبودن مغازه، بوتیک یا سوپرمارکت، وجود دکه های فراوان از خرت و پرت فروشان و مغاره های فروش لوازم کوهنوردی، زیورآلات و صنایع چوبی، وجود آژانس های توریستی فراوان با خدمات متنوع از رفتینگ تا ترکینگ، وجود دست فروشان اغذیه و رستوران های متنوع و همینطور گداهایی که در نقاط توریستی اطراق کرده اند و به شما دست و پا و هرچه از دست شان بربیاید را نشان می دهند تا دل شما به رحم آید و چند روپیه از جیب مبارک خرج شان کنید.

شما را به مجرد ورود با حلقه گل های زرد رنگی که به گردن تان می اندازند به شگفتی می اندازند و در خداحافظی از کشور هم پارچه هایی زردرنگ که به گردن تان گره می زنند برای بدرقه که آخری به معنی دعا برای بازگشت مجدد شما به این کشور است. از کاتماندو که بیرون بیایید اوضاع فقط از آن جهت بهتر می شود که آلودگی کمتری را شاهد هستید وگرنه جاده های بسیار بد و پر از چاله نه چاله چوله های فراوان بوق های زیاد و ممتد و اعصاب خردکن رانندگی افتضاح و بسیار خطرناک جاده های باریک و غیر استاندارد در انتظار شماست و البته با مناظر بی بدیل و شگفت آور کاتماندو و دیگر شهر های نپال که در دره ها واقع شده اند و شما به ناچار برای شروع هر گونه ترکینگ و کوهپیمایی مجبور می شوید تا به طرف کوهستان حرکت کنید و به ناچار وارد این جاده ها می شوید. از کاتماندو تا چیتوان از نظر زمانی حدود 6 ساعت مسیر است و شما می توانید با وارد شدن به این منطقه که از دهکده بسیار کوچکی ولی خوش آب و هوا تشکیل شده، خود را در کمربند سبز زمین بیابید.

این منطقه دارای شالیزارهای وسیع و جنگل های انبوه به همراه رودخانه وحشی است که داخل شدن به آن با وجود تمساح های 4 الی 5 متری جرات می خواهد. خود افراد محلی هم چنین جسارتی را به خرج نمی دهند. در داخل این دهکده کوچک می توانید از متل های زیبا با امکانات نسبتا خوب برخوردار باشید به همراه غذای بسیار لذیذ که در رستوران های این متل ها سرو می شود. این متل ها اکثرا دارای اینترنت وای فای هستند که می توانید از آن به صورت رایگان بهره ببرید. لیدرها سر وقت برای بردن شما به دیدن نقاط دیدنی و زیاد آنجا به شما مراجعه می کنند و می توانید فیل سواری را فراتر از آنچه در هند و یا تایلند تجربه کرده اید حس کنید. چیزی حدود 3 ساعت بر روی میزی وارونه که بر روی کمر فیل نگون بخت قرار گرفته است می توانید فیل سواری کنید. و شما 4 نفری با لنگ های دراز از هر طرف آن آویزان هستید و دیگر کمر و پایی برای شما نمی ماند از آن تکان های قدم های فیل حال چه برسد به اینکه بخواهید عکس یا فیلم بگیرید.

آقای فیل بان که هدایتگر خوبی است و مرتب نیز با زدن چوبی در فرق سر فیل نگون بخت برتری خود را ثابت می کند به داخل جنگل انبوه منطقه وارد می شوید و چه راحت به نزدیکی حیواناتی که اگر شما بر روی زمین بودید رنگ شان را هم نمی دیدید، مواجه می شوید از گراز، طاووس، آهو و میمون گرفته تا کرگردن و فیل! به راهنمایی فیل بان به درون رودخانه خروشان و گل آلود و تمساح زده می روید تا شما هیجان بیشتری را تجربه کنید چرا که تا شکم فیل بدرون آب رفته اید و هیجان خاصی به شما القا می شود و همینطور مناظر بسیار بکر و دیدنی از جنگل که حسرت آنکه نمی توانید با این تکان ها عکس بگیرید بر دل شما می ماند.

آن دشت سبز که در وسط جنگل قرار داشت و در طرف دیگرش مردابی با گل های بسیار زیبا، با قایق هایی که از تنه درخت درست شده هم بدرون آن رودخانه گل آلود می روید تا برای دیدن کرگردن و جنگل های بکر به آن دور دست بروید قایقی که به شیوه ابتدایی پارو زده می شود و تا گلوی قایق هم در آب غوطه خورده است و بازهم مناظری بکر با طلوع و غروبی بی نظیر. در چیتوان نگرانی از بابت مارمولک های بزرگ و رنگی که حتی در اطاق شما هم با آن چشمان منجمد به شما زل زده اند و یا مورچه های بزرگ و زردرنگ و یا غورباغه و حلزون های بزرگ نباشید چرا که نه کاری از دست شما بر می آید و نه آنها دست از سر شما بر می دارند و بومی ها عقیده دارند اگر آدم خوبی هستید این سوسمارها شما را دوست دارند و پیش شما برای همین اظهار علاقه می آیند.

پس نگرانی شما هیچ فایده ای ندارد راحت باشید و از سفر خود لذت ببرید صبح یک روز هم آقایی که خودش مثل چکاوک است به دنبال شما می آید برای دیدن پرنده های نپال که توصیه اکید بنده خوابیدن در هتل و مشغول شدن با مارمولک های روی دیوار اطاق است. خود را بیهوده درگیر پرنده های بالای درختان نکنید. می رسیم به قسمت اصلی تمامی سفرها به نپال که آن هم چیزی نیست به جز کوهنوردی. حال چه به صورت آماتور و چه به صورت حرفه ای! شما پس از رسیدن به کاتماندو و دیدن شهرهای دیگر این کشور به هر حال مجبور به رفتن به سوی شرق یا غرب برای رسیدن به یکی از قله های مرتفع دنیا هستید و حتما باید خود را برای دیدن شنیدن تجربه کردن و … چیزهای دیگر آماده کنید برای نکاتی که شاید اصلا فکرش را هم نمی کردید و نمی کنید.

حتی اگر کوهنورد هم هستید با برنامه های کوهنوردی داخل ایران زمین تا آسمان فرق دارد. در نپال برای رسیدن به سرمقصد مراد بایستی تحمل خود را بالا ببرید و حداقل 5 تا 6 روز زمان را صرف رسیدن به پای کوه مورد نظر کنید.

در نپال صنعت توریسم برخلاف موارد منفی که در پست های دیگر ذکر شد بسیار جلو است و هماهنگی کامل از این نظر را از بدو ورود تا آخرین مرحله از سفرتان تجربه می کنید. در این کشور شما نمی توانید براحتی خودتان و به تنهایی برای کوتاه ترین مسیرها هم اقدام به ترکینگ کنید و باید مجوز لازم به همراه راهنما را به همراه داشته باشید. این گونه خدمات برای توریست ها بسیار واجب است چرا که خطرات زیادی را در کوه ها و رودخانه های این کشور پیش رو دارید که شاید برای شما شناخته شده هم نباشند.

باربرها و راهنماها همیشه در حمایت از توریست ها هستند، آنها بسیار شگفت انگیز هستند در جایی که شاید شما به سختی در حال پیاده روی یا کوه پیمایی هستید هر کدام از آنها به همراه بار 70 کیلویی که به پشت خود حمل می کنند از شما هم جلوتر هستند و احساس خستگی را هم در چهره آنها نمی بینید. برای رسیدن به کمپ اصلی اورست از ارتفاعی حدود 300 متری از سطح دریا شروع می کنید و از چندین کوه عبور کرده، بالا و پایین می شوید تا به یک کمپ در ارتفاع حداقل 4000 متری برسید و آنجا است که تازه به اول راه خود رسیده اید. در بین راه در کلبه هایی که حتی با چوب های صندوق میوه درست شده اند غذا می خورید و می خوابید، در اطاق هایی که نباید اسم اطاق را برای آنها گذاشت (آلونک)، در جایی که دیوارهای نازک آن مانع شنیدن نفس های هم آلونکی بغلی نمی شود و حتی دنده به دنده شدن های شبانه او را هم براحتی می شنوید.

در این آلونک ها برایتان همه جور غذا را سرو می کنند که به نظر نباید در نحوه درست کردن آن کنجکاوی کنید. از زمان سفارش غذا در تمامی رستوران های شهری و روستایی و بین راهی چیزی حدود 40 تا 60 دقیقه را برای آماده شدن تحمل کنید چرا که چیزی به اسم فست فود وجود ندارد و تمامی سفارشات همان لحظه از شما گرفته شده و بعد آماده طبخ می شود و در بین راه می بینید که سبزی مورد نیاز را از زمین جدا کرده و شسته و برای آماده شدن بقیه مراحل را بر رویش انجام می دهند. از تولید به مصرف!

برای آشامیدن هم تمامی نوشیدنی ها را باید با افزایش ارتفاع با قیمت بالاتری تهیه کنید همان گونه که یک بطری آب معدنی نیم لیتری در ابتدای مسیر حدود 20 روپیه و در ارتفاعات تا 120 روپیه هم افزایش قیمت دارد. برای استحمام هم به مجرد رسیدن به اتراقگاه جزو اولین نفراتی باشید که از اطاقکی به اسم حمام استفاده می کنید چراکه برای گرم کردن آب در این مسیرها از سلول های خورشیدی استفاده می کنند و پس از غروب آفتاب آب به سردی می رسد و اگر همراهان تان هم کمی در مصرف آب گرم زیاده روی کنند، شما هم دچار مشکل می شوید. قفل آویز کوچکی را همیشه به همراه داشته باشید که بسیار کارآمد است و همینطور چراغ قوه کوچک و جیبی، چرا که شاید از شانس بد شما برق هم در این کوهستان ها قطع باشد.

موبایل ها نیز در این ارتفاعات از کار می افتد و فقط تلفن های ماهواره ای در دسترس هستند. در نپال شما مشکل خرید سیم کارت و شارژ های آن را ندارید و می توانید از «نل سل» بخوبی استفاده کنید که اصلیت آن از شرکتی سوئدی است و در حال تجهیز آن حتی در قله اورست هم هستند و امید که تا زمانی که شما قصد سفر به نپال را دارید این آرزو به عمل نزدیک شود. کلاه و دستکش و گرم کن را به همراه کیسه خواب فراموش نکنید چرا که درست است که کاتماندو دارای 26 درجه بالای صفر است ولی با افزایش ارتفاع و رسیدن به نزدیکی کمپ های اصلی سرما به استخوان شما هم نفوذ می کند. معمولا هر 2 روز مسیر رفت را در بازگشت یک روزه طی می کنید ولی با درد شدید در پاها نمیتوان گفت مسیر رفت راحت تر است یا برگشت هر کدام برایتان به نوعی لذت بخش است.

در مسیر رفت تازگی را دنبال می کنید کوه های سر به فلک کشیده و رودخانه های بکر و وحشی با آبشار های مرتفع و جنگل های بسیار زیبا و مناظری بی نظیر که تمامی این ها شما را به بالا می کشد و در برگشت هم حس خوب رسیدن به نقطه آغاز. شامپو و صابون و کرم ضدآفتاب را از یاد نبرید و اگر زیاد معده حساسی را ندارید از آب چشمه های فراوان مسیر هم می توانید مشابه خود راهنما ها و بابرها استفاده کنید.

اکثریت مردم نپال به آیین بودا و بودایسم رو آورده اند و اندکی هم سیک بوده و قلیلی هم مسیحی و در آیین بودای آن ها رمز و راز مخصوص بخود مشابه بقیه ادیان وجود دارد و با کنکاشی که در آیین آن ها بسیار اندک کردم سخنان بودا مرا درگیر خود کرد چرا که سخنانی بسیار جالب و پر معنا بود.

آنها معتقدند جسم از بین می رود و روح است که باقی می ماند و از قبل نیز وجود داشته بدین صورت که هر فرد قبل از آنکه انسان باشد و روحش در این بدن قرار گیرد در جسم دیگری وجود داشته و پس از مرگ هم این روح به جسم دیگر حلول می کند و به همین خاطر است که زیاد خود را درگیر از دست دادن افراد خانواده نمی کنند و به پایداری روح معتقدند و بنا به آیین آن ها شاید شما در زندگی قبلی خود حشره ای چون پروانه بوده اید و پس از مرگ هم به جسم یک فیل وارد شوید و این سلسله تناسخ را ادامه می دهید.

رودخانه ای از وسط شهر کاتماندو می گذرد که بسیار آلوده است و این آلودگی را نمی توانم به هیچ صورت برایتان به تصویر بکشم و فقط باید باشید و ببینید که چگونه آن را مقدس می شمرند و عقیده بر آن دارند که با آب این رود می توانند پاک و تطهیر شوند و برای همین در آن غوطه می خورند و خود را از آلودگی بدور می سازند و در حاشیه همین رودخانه هم مردگان خود را طی مراسمی خاص می سوزانند و خاکستر آن را بدرون رودخانه سرازیر می کنند تا روح از جسم جدا شده و بتواند به جسم دیگر نزول کند.

سکوهایی در کنار رودخانه وجود دارد که فرد متوفی را با پارچه ای زردرنگ پوشانده و بر روی آن قرار می دهند و طی مراسمی پاهای متوفی را با آب رودخانه تطهیر کرده و سپس آن را بر روی سکوی دیگری قرار داده و پس از قرار دادن الوار بر روی فرد متوفی آتشی را بر رویش بر پا ساخته و صبر می کنند تا پس از سوخته شدن هر آنچه باقی مانده است را درون رودخانه سرازیر کنند. این گونه مراسم در نپال بسیار گران بوده و بنا به رسم چنانچه کسی از فامیل به هر علتی نتواند خود را به آنجا برساند می بایست قسمتی از هزینه را متقبل شود. این مراسم چیزی حدود 4 ساعت زمان می برد. در این رودخانه هر چیزی را که متصور شوید پیدا می کنید و افرادی هم از کودک تا بزرگسال در آن غوطه ور هستند و به نظر می رسد که برای این آلودگی وحشتناک هم واکسینه شده اند.

نکاتی را که باید انجام بدهید یا ندهید:

به فکر بهداشت فردی خود باشید.
یک بطری خالی آب را در تمامی مسیر به همراه داشته باشید که بتوانید به عنوان آفتابه از آن استفاده کنید.
یک قفل کوچک را به همراه داشته باشید ترجیحا رمزدار تا کلید آن گم نشود.
پانچو و لباس ضدباران را همیشه به همراه داشته باشید چرا که ابرهای نپال هر لحظه قابلیت ریزش را دارند.
کرم ضد آفتاب برای مسیرهای کوه پیمایی و راه پیمایی لازم است.
دلارهای خود را فقط به مقدار مورد نیاز به روپیه تبدیل کنید نه بیشتر.
چانه زدن در تمامی موارد به سود شما است حتی در کرایه تاکسی و نرخ هتل ها، چه رسد به خرید های معمول!
چندین قطعه عکس پرسنلی را همیشه به همراه داشته باشید چرا که برای دریافت مجوزهای تردد در مسیرهای کوهپیمایی و حتی قایق سواری بر روی رودخانه های خروشان به آن نیاز دارید.
دو یا سه برگ کپی پاسپورت هم به همراه شما باشد.
در اطراق های شبانه که در مسیرهای مختلف پیاده روی می کنید جزو اولین نفراتی باشید که از حمام استفاده می کنید چرا که آب با غروب خورشید از گرمی می افتد.
برق شهری در اکثر نقاط تنها برای 2 ساعت برقرار است.
تبدیل دوشاخه برق برای مصارف برقی دستگاه های خود را به همراه داشته باشید.
از سگ ها در معابر هیچ هراس نداشته باشید.
کفش راحت و کفش مخصوص راهپیمایی و کوه پیمایی به همراه داشته باشید.
لباس گرم در ارتفاعات بسیار کارآمد است.
کیسه خواب را به هر علت همراه داشته باشید. برای راحتی خودتان و برای رفع سرمای گزنده ارتفاعات و همچنین برای بهداشت بیشتر در محل های خواب.
دوربین عکاسی از اولین وسایلی است که باید همراه خود ببرید.
در اولین مغازه می توانید سیم کارت اعتباری به همراه شارژ مورد نیاز خود را خریداری کنید.
در فرودگاه موقع ورود، نیاز به دلارهای خرد دارید تا بتوانید ویزای نپال را در پاسپورت خود مهر کنید. 10 دلاری و 20 دلاری

نویسنده: سروش نفیسی

نظر خود را بیان کنید