سیاست کشور نپال

0

تا سال 1990، حکومت نپال یک سلطنت مطلقه بود. در این سال (1990)، بیرندرا (شاه وقت نپال) با تبدیل آن به سلطنت مشروطه (که شاه شخص اول کشور باشد و نخست وزیر رئیس دولت) موافقت کرد.

در آوریل 2006، تعداد زیادی از مردم در کاتماندو، در اعتراض به سیاست های شاه اقدام به اعتصاب و تظاهرات کردند. در 21 آوریل 2006، در نتیجه ناآرامی ها، جیانندرا (شاه نپال) اعلام کرد که قدرت را به مردم می دهد و از احزاب اپوزیسیون خواست تا نخست وزیر پیشنهاد کنند. در ژوئیه سال 2007 دولت شاهنشاهی نپال اعلام کرد. در سال 2009 حکومت خود را از پادشاهی به جمهوری تغییر خواهد داد. هم اکنون پادشاه از حکومت خلع شده و رئیس موقت نپال به عنوان رهبر آن کشور فعالیت می کند.

در 28 مه 2008 بنا بر تصمیم مجلس نپال در اعلام جمهوری نظام سلطنتی 240 ساله برچیده شد و به پادشاه وقت 15 روز فرصت داده شد تا کاخ ریاست جمهوری را ترک کند.

با پایان درگیری 10 ساله مائوئیست ها و دولت، بیش از 19 هزار تن از شورشیان مائوئیست سابق همچنان در آلونک های خود در سراسر کشور پراکنده ماندند و بعدا بخشی از آن ها به عضویت ارتش نپال در آمدند.

در انتخابات مجلس سال 2013 حزب چپ میانه کنگره ملی نپال 196 کرسی، حزب کمونیست (مارکسیست لنینیست ائتلافی) 175 کرسی، حزب کمونیست (مائوئیست) 80 کرسی و حزب راست گرا و سلطنت طلب حزب دمکراتیک ملی نپال 24 کرسی پارلمان را به دست آوردند.

نظر خود را بیان کنید